چقدر سخته که یکی رو دوست داشته باشی و ببینی که داره راه رو اشتباه می ره

داد می زنی می گی اشتباهه نمی شنوه.

بهش می گی نمی شنوه.

تو گوشش زمزمه می کنی نمی شنوه.

تو چشاش نگاه می کنی  نمی شنوه.

چشمات خیس می شه.

بغض گلوتو می گیره.

سکوت می کنی.

می دونی چی سخته؟ سکوت همراه با بغض.

وقتی نمی تونی داد بزنی! اگه هم داد بزنی نمی شنوه، شاید در چند قدمیت باشه، کنارت باشه، حتی تو آغوشت باشه!

داره برام سخت می شه! بغض هایی که در گلو می ماند و می ماند و می ماند.

صداهایی که نمی توانند متولد شوند، صداهایی که قبل از تولد می میرند، صداهایی که خیلی صدا شوند، می شوند آه ه ه ه ه .

آشوب دل هر چه می گذرد چرا کم نمی شود؟

از دنیا دل می کنی که دلت آرام شود. دلت گیر می شود!

دل که از دنیا می کنی دلت جای دیگر معشوق می طلبد!

هر چقدر بی محلی می کنی به زرق و برق ها . دلت کوچک می شود، قدر دل یک کودک.

چنان می شوی که با تلنگری می شکنی، خرد می شوی، له می شوی، نابود می شوی، اما این آغازست!

آنگاه که می میری در پاکی دلت، هستی میآبی !

انگار دل خوشش می آید که ببندد و بشکند و باز همان آش و همان کاسه.

***

راستی وقتی آقای مهربانی فریاد می زند که راه را اشتباه می رویم .

وقتی آقای مهربانی در گوشمان زمزمه می کند که اشتباه می کنیم.

آنگاه که در چشمانمان می نگرد و …

و ما نمی شنویم

آیا بغض می کند؟!

بغض می کند؟

آقای مهربانی
الهی عظم البلاء ….

ارسال نظر سریع

با جمعی از خانم ها سفری چند ساعته به امام زاده گان هجده تن در روستای رزکه داشتیم .

طبیعت زیبای اطراف، حرم کوچک و در عین حال دلنشین، حال و هوای خاص خودش رو داشت.

اما … دور تا دور حرم رو کنده بودند، جهت احداث ساختمان جدید.

نمی دونم فکر می کنند هر ساختنی آباد کردنه؟!در حالیکه به نظر من در همچین جاهایی یه جورایی ویران کردنه.

با پیشرفت و ایجاد تسهیلات برای زائرین مخالف نیستم.

نمونه ش امام زاده محمد روستای نوگردن، که بارها خواستند تجدید بنا کنند، و متولی ش خواب نما شد که امام زاده راضی نستند. آخرش ۵۰، ۶۰ متر بیرون حرم یه ساختمان زدند که مراسم ها رو اونجا بر گزار کنند و امام زاده همون حال هوای قشنگ گذشته ی خودش رو داره.

ان شاء الله یه سری هم سعی میکنم عکس از امام زاده محمد بذارم.

ای کاش اونهایی که به فکر آباد کردن هستند، بدونند دارند چی کار می کنند! اشتباهی که سر مزار شهدا انجام دادند و بعضی از امام زاده ها امیدوارم تکرار نشه، که متاسفانه می دونم که تکرار می شه

راستی پیشنهاد می کنم که دوستانی که به آمل سفر می کنند، از مسیر جاده هراز نرسیده به شهر آمل، روستای رزکه به این امام زاده سر بزنند علی الخصوص در ماه اردیبهشت و خرداد که هوای شمال خیلی خوبه و شرجی نشده، قبل از این که این امام زاده مثلا آباد شه!

اینم لینک یه مطلب یه بنده خدایی که از این عمران ها دل خوشی نداره: وبلاگ گنیما

خانه ی دلتان آباد.

ارسال نظر سریع

طرحی زده شد برای باب الجواد.

********

دلم گرفته

هر کاری می کنم آروم نمی شه

مداحی گذاشتم . گوش کردم . باهاش خوندم بلند بلند. تا حواسم پرت شه. دلم آروم نشد.

با دوستام حرف زدم، باز آروم نشد.

الان دعای سمات رو با نوای دلنشین آقای موسوی قهار گذاشتم، شاید کمی حالم بهتر شه.

راستی این دل چرا اینقدر زبون نفهمه؟!

ای کاش می شد بهش دستور داد، ای کاش می شد بهش گفت نگیر.

ای کاش گیرِ دل، فقط گیرهای خدایی بود.

ای کاش دل حالیش می شد که صاحب دل حوصله ی گرفتن دل رو نداره!

ای دل ، بیا و بزرگی کن و دست از سر من کوچیک بردار.

*****

و نگاه کردم به دل

از او پرسیدم : چه می کنی؟

گفت: هیچ زندگی می کنم، گاهی استراحت می کنم، گاهی دل می بندم، گاهی می گیرم، گاهی (دل) می کَنم.

پرسیدم: آخرش چه ؟

گفت: نمی دانم.

پرسیدم: اکنون چگونه یی؟

گفت: واله ام . شیدایم . سرگردانم . حیرانم.

گفتم: ای کاش حیران خالق بودی نه خلق خدا…

و دل خاموش شد.

ای کاش حرف می زد!!!

نوای دعای سمات به گوش می رسد… و دلم ناآرام ست…

علامه حسن زاده  آملی چه زیبا فرمودند: “الهی! تن به سوی کعبه داشتن چه سودی دهد، که دل را به سوی خداوند کعبه نیست!”

یا مقلب القلوب و الابصار، یا محول الحول و الحوال، حول حالنا الی احسن الحال.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

خیلی کم در موردش می دونستم.
تو راه برگشت از سفر راهیان نور باهاش آشنا شدم.
خیلی با صفا بود . مهربون بود و بامرام. همه دوستش داشتند، سیمش حسابی وصل بود.
تازه عهد بسته بودم که دیگه دل نبندم اونم به آقایون. اما نشد!
دل بستم .
حسش کردم.
با لبخندش دلم شاد شد.
با غمش اشک می ریختم.
اشکامو پاک می کردم تا بچه ها نبینند. نگند این دختر دیوونه ست.
ازش عکس گرفتم.
آدرس خونه ش رو تو پیش نویس های گوشیم نوشتم.
***
شاید فردا برم خونه اش.
دل تو دلم نیست.
یعنی می بینمش؟ یعنی می شه باز حسش کنم ؟ می شه صدای بالش رو بشنوم!!!
می گفت زیارت عاشورا رو بخونید البته قبل و بعدش سه بار بگید یا زهرا (سلام الله علیها)
ایام فاطمیه ست…
راستی یادم رفت بگم ، اسم مادرش زهراست.
اسم خودش هم سیده.
سید مجتبی.
شهید سید مجتبی علمدار.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 5 نظر دیگر

دلم هوای جبهه های جنوب، کرده بود، تلفن به صدا در آمد، گفتند می آیی. گفتم می آیم.

حالا و هوای جبهه های جنوب گفتنی نیست، حس کردنی است.

سرزمین نینوا یادش بخیر… کربلای جبهه ها یادش بخیر …

چند نکته:

- حال و هوای جبهه مانند گذشته بود . هر چند متاسفانه هر چه می گذرد تعداد بازارچه ها و قسمت های مختلف فرهنگی و… زیاد می شود که در ابتدای ورود به هر مکانی جلب نظر می کند. سال قبل گدا ندیده بودم که امسال دیدم!!! هر چه می گذرد بکری فضای جبهه ها کم و کم تر می شود، سهم نسل های بعد از دیدار این مناطق چه خواهد بود ؟!

- بسیاری از کاروانها به فکر بالا بردن آمار مناطق بازدید شده هستند. کیفیت برایشان کم رنگ است. مگر می شود در نیم ساعت زمان با شهدای فکه ، فتح المبین ، طلائیه و … درد و دل کرد؟! انگار بعضی ها آمده بودند برای پیاده روی!!!

- می گویند با همسفران خوب عازم سفر شو. یادمان رفته بود راننده جزو همسفران است! نماز صبح برگشت را با کلی سر و صدای بچه ها در کنار جاده با آب معدنی و در هوایی سرد خوانیدم، که نمی دانستیم نمازمان قضا است یا ادا!!!

گاهی اوقات به این فکر میکنم نکند راهیان نور، راهیان دور شود!!!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

به نام دوست که همه هستی از آن اوست.

ـ  در پنجمین طرح ملی وبلاگ نویسی بوی سیب ، در قرعه کشی ، برنده ی سفر به کربلای معلا  شدم.  شکر

ـ سال گذشته خاله شدم، حس خیلی خوبیه.  شکر

ـ  ان شاء الله فردا عازم جبهه های جنوبم.  شکر

دعا کنید که آن شوم که باید ….

دلتان بهاری و حیات تان آسمانی باد. یا علی.

ارسال نظر سریع

ماه اسفند که می شه:

خانومهای ایرانی عزمشون رو جزم می کنند که خونه هاشون رو یه تکونی بدند.

سعی می کنند خونه شون رو مرتب کنند. ملحفه ها، پرده ها و فرش های کثیف رو بشورند.

و اگه برای خونه شون چیزی کم بود یا چیز جدید و زیبایی لازمه بخرند.

آقایون هم سعی می کنند تو محیط کار ، حساب کتاباشون رو این آخر سالی جمع و جور کنند.

خونه که نو باشه زیاد خونه تکونی اساسی لازم نداره. یه دست کوچیکی به روش بکشی و یه گردگیری و جارو کشیدن حله. اما هرچی قدمت خونه بیشتر باشه رسیدگی بهش بیشتر لازمه.

راستی خونه تکونی رو شروع کردید؟

برم سراغ حرف دلم ؟

کی می شه ما آدمها عزممون رو جزم کنیم که خونه ی دلمون رو یه تکونی بدیم ؟

کی گوشه گوشه های دلمون  رو که کثیف شده و گرد گرفته بشوئیم ؟

 چی می شه اگه برای دلمون چیزی کم داشتیم یا برای زینت دلمون چیزی لازم بود تهیه ش کنیم؟

چرا سعی نمی کنیم که به حساب کتاب های دلمون با خودمون و خدا و خلق خدا رسیدگی کنیم؟

بچه باشی و دلت پاک، خونه تکونی اساسی لازم نیست. اما هرچی بزرگتر میشیم رسیدگی به خونه ی دل بیشتر لازمه .

راستی کی خونه تکونی دلمون رو شروع کنیم ؟

این ۴ خط آخر رو لاتی قرائت کنید: 

یا علی بگیم و بتکونیم این خونه ی دل و کنار خونه ی دنیا .

می آد روزی که بایست  خونه ی دنیا رو  بسپاریم به دست وراث و اونی که ته ش با ما می مونه همین دله . همین دل .

خو نه ی دلتون آباد و دلتون شاد شاد باد.

عزت زیاد.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

باز هم گذری کم رنگ از کنار مکانی که چون نزدیک است فراموش می کنیم بودنش را .
و نمی اندیشیم که روزگاری در آنجا چه کسی می زیست ؟!
به گفتن کمترین کلمات قناعت می کنیم. اینجا یک آرامگاه است .
چقدر بی تفاوت می گذریم از آنچه و آنکه روزی بزرگ بوده است؟!!

اینجا آرامگاه سید قوام‌الدین مرعشی ملقب به میربزرگ است.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 6 نظر دیگر

بالاخره بر روی سایت دوربین نت عکس های راه یافته به  سومین جشنواره عکس های برتر  – سال ۸۹ – رو گذاشتند اینم لینکش کلیک بفرمایید

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

خود را به آب و آتش می زنند تا خوشبخت شوند.

و من نیز چون دیگران.

براستی ، خوشبختی کجاست؟

در مال؟ در مقام ؟ در فرزند؟ در همسر؟

سعادت در تمامی عالم جاری ست.

و اگر تمامی عالم را خواهانی، ببین که عالم برای کیست؟! و او کجاست؟

گویند هر کسی که خود را شناخت خدا را می شناسد.

و خود را خود می شناسد و لاغیر.

و اگر خود را شناختی ، خدا را یافتی و اگر خدا را یافتی غیر خدا را نخواهی خواند .

این می شود که همه چیز در دنیا فقط می شود ۲، یکی تو و یکی خدا. یکی عبد و یکی معبود.

و بعد از زمانی همه می شوند یک ، خود خدا.

هیچ نداری، همه چیز برای او می شود ، دیگران می گویند: این مال توست ، مقام توست ، همسر توست، فرزند توست.

می گویم:اینها برای من نیست ، امانتی ست نزد من. و من هیچ ندارم جز خودم و خدای خودم .

سعادت در نزدیک شدن به خداست.

او که نزدیک تر ست به ما از رگ گردنمان.

نمی دانم چرا آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم؟! یار در خانه و ما …

کمی بایست، آرام گیر و بجای تفکر در برون، درون را دریاب.

خالص شو. حس کن حضورش را.

آنگاه حس خواهی کرد طعم زیبای خوشی را .

***

راستی کبوتر گمشده، حالش کمی بهتر است.

نمی دانم شاید ، اذن پرواز را گرفته است!!!

صلی الله علیک یا علی ابن موسی الرضا المرتضی ….

کفتر حرم.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

اینجا کجاست؟

همان زمین !

همان آسمان!

همان آدمیان!

کبوتر نگاهی به اطراف کرد ، شاید جزئیات عوض شده بودند اما دنیا همان دنیا بود. ولی چیزی کم بود!

گشت ، گشت ، گشت.

نبود.

خودش را نیافت!

زمین همان زمین بود.

آسمان همان.

آدمیان همان.

کبوتر همان نبود.

سکوت کرد.

اندیشید.

دلش برای خودش عجیب تنگ شده بود.

می خواست تنها باشد، شاید بیابد خود آسمانی ش را.

کبوتر گمشده!

بال بگشا!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 8 نظر دیگر

۶ ماه دارد.

لبخندش، غم های بزرگ اما کوچک دنیایی را فانی می کند.

کلام نامفهومش، شیرین ست .

و چشمانش، دریای پاکی و صداقت ست.

امان از زمانی که می گرید.

مادر، پدر و اطرافیان به تکاپو می افتند که دردش را بیابند و درمان کنند، تا آرام گیرد آرام دل شان.

و وای از زمانی که آرام نگیرد…

***

۶ ماه داشت.

لبخندش، کلامش، چشمانش به وسعت آسمان بود.

امان از زمانی که می گریست.

به دنبال درمان دردش بودند، تا آرام گیرد آرام دلشان.

آرام نمی شد که نمی شد …

اما شد، آرام شد. برای ابد.

نه با مهر مادر که با بغض حرمله.

نه با شیر مادر که با تیر سه شعبه.

سکوت ، دشت را فرا گرفته بود …

دست به سوی آسمان بلند شد.

قطرات خون کودک در آبی آسمان جای گرفت …

پدر نمی دانست به مادر کودکش چه بگوید…

شش ماهه ها را آرام کنید ، مبادا صدای گریه شان بلند شود. محرم است.

مولای مهربانی می شنود…

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 5 نظر دیگر

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 9 نظر دیگر

یادگرفتم: صادق باشم .
یاد گرفتم: رو راست باشم.
یاد گرفتم: اگر اشتباه کردم بگویم، اشتباه کردم.
یاد گرفتم: آدمها را دوست داشته باشم.
یاد گرفتم: قدر خوبی ها را بدانم.
یاد گرفتم: شکر گزار باشم، بخاطر لطف های خدا و بندگان خوب خدا.
اما:
در کوچه پس کوچه های تنهایی ، من مانده ام و تنهایی.
به دنبال کسی می گردم که بفهمد مرا ، درک کند مرا، تا برایش بگویم .
و اگر یافتم . اگر درک کرد . باز هم مرحمی بر دردهایم نخواهد بود!
مرور کردم آدمیانی که صادقانه با ایشان رفتار نمودم و سعی کردم ساحل آرامششان باشم .

اما چه زود فراموش کردند! چه زود از ذهنشان پاکم کردند!
جواب صداقتم: شکستن غرورم بود.
جواب صداقتم: نامردی بود.
جواب صداقتم: تهمت بود.
جواب صداقتم: فراموشی بود.
جواب صداقتم: سکوت در مقابل حرفهایم بود.

سعی می کنم، به جوابهایی که گرفتم فکر نکنم.

دعای الهی عظم البلاء را می خوانم تا کمی دلم آرام شود و برایم یاد آوری شود که بلای عظیم چیست.

سعی می کنم به دوستانی بیاندیشم که جواب صداقتم را با لبخندی بر لبانشان به من هدیه کردند .

به مرضیه ، به معصومه، به خدیجه ، به ملک الموت ، استاد عکاسی ام معصومی گرجی و …

به سید جمال اخوانیان، استادی که هیچ موقع شاگرد خوبی برایش نبودم اما دوستش دارم و دلم برایش تنگ شده است.

سعی می کنم باز هم صادق باشم.

دلم برای خوبان عالم تنگ ست.

دریای دلم آشوب ست . یا مقلب القلوب دریاب…

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 16 نظر دیگر

مکان: درب ورودی امام زاده ابراهیم علیه السلام – شهرستان آمل

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

مطلب عمه لیلا رو تو حنانه گذاشتم ، اینجا هم می ذارم:

چهره ش مهربان و کلامش دلنشین بود .

دلم می خواست بیشتر از او بدانم .

و کمی دانستم .

مادر یک شهید بود، عمه لیلا را می گویم.

عمه لیلا ، بیش از پانزده سال است که خادم امام زاده ی شهرمان است.

از عمه خواستم روزی باهم  به مزار پسرش محمد برویم.

باران می بارید .

گفتم : حاج خانم خیس می شوید .

گفت: کم کم می بارد، برویم .

با یکی از دوستان  به سمت مزار رفتیم.

عمه و دوستم نشستند و من اطرافم را برای پیدا کردن ظرف آبی جستجو کردم.

آب را روی مزار ریختم و مادر محمد چه عاشقانه همراه من روی مزار را می شست.

نمی دانستم در دلش چه می گذرد.

اجازه خواستم تا از عمه عکس بگیرم.

اجازه دادند.

عکس گرفتم .

بغض گلویش را گرفته بود.

لبخندی ملیح بر لب داشت.

گفت: دخترم بعد ۲۵ سال کسی هم سراغی از من مادر شهید گرفت.

…

وقتی یاد عمه می افتم دلم می گیرد . برای غربت مادران شهدا  می گیرد.

غربتی که من هم در ایجادش بی تاثیر نبودم . شما چطور؟

… عمه لیلا را دوست دارم .

چهره اش مهربان، کلامش دلنشین و لبخند ملیح ش را  که هزاران حرف نگفته در میانش نهفته است.

هزاران حرف…

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

محض اطلاع:

یه شبه خبر براتون نوشتم

جاتون خالی خیلی خوش گذشت .

——————

سومین همایش جامعه ی ایمانی مشعر برگزارشد .

سومین همایش جامعه ی ایمانی مشعر ۲۸ و ۲۹ شهریور در سالن ارشاد شهرستان آمل برگزار شد.

در این همایش مداحان ، سخنرانان ، مدیران هیئت های مذهبی و شاعران اهل بیت از دو استان مازندران و گلستان شرکت داشتند.

حجت الاسلام سید حسن مومنی، سید محمد انجوی نژاد ، حسین کرد میهن، سید عباس موسوی مطلق و همچنین مهدی مختاری و محمد صمیمی در این همایش دو روزه راهکارهای مختلف جهت انسجام و تاثیرگذاری هرچه بیشتر هیئت های مذهبی را بیان نمودند.

ارسال نظر سریع

مطلبی نوشتم که تو سایت حنانه گذاشته شد، فکر کردم اینجا هم بذارم خوبه .

تکلیف ما چیه ؟

باشیم یا نباشیم ؟

هستید یا نیستید ؟

قضیه چیه ؟ بالاخره ما خانومها تو جامعه فعالیت کنیم یا نه ؟!

اصلا شما خانومها می خواهید تو جامعه فعالیت داشته باشید یا نه ؟

چیه ؟ قاطی کردم خب .

من خانوم از شمای خانوم می تونم عکس بگیرم یا نه ؟

بگیرم یا نه؟

می خواستم از همایش عکسی بگیرم . شاید چون فکر می کردم یه کوچولو می تونه عکس هام به درد بخوره.

سعی می کنم بیشتر از خانومها عکس بگیرم. یه خرده سختمه از آقایون عکس بگیرم. با اینکه عکاسم اما تلاش می کنم یه مقدار حدود رو حفظ کنم .

دوربین رو در دست گرفتم . جمعیت خانومها رو به روم بود . دستم رو دکمه ی شاتر بود که دیدم خانومه سریع چادرش رو گرفت جلوی صورتش. وا؟

این چه جورشه ؟

کلافه شدم . سعی کردم خودم رو به بی خیالی بزنم .

چند تا عکس گرفتم . خواستم دوباره یه عکس بگیرم . دیدم خانومه با لحنی تند می گه : ما که راضی نیستیم . وا؟

یه بار دیگه هم بهم تذکر دادند : خانوم چرا عکس می گیری ؟ که چی بشه ؟ از ما عکس می گیرید راضی نیستیم .

جهنم رو جلوی چشام دیدم . خیل عظیمی از خانومهای چادری که جلوی پل صراط وایستادند و نمی ذارند رد شم!

عجب !

قاطی کرده بودم . سوالهای متعدد به ذهنم اومد:

بر فرض اینکه من عکس رو جایی منتشر کنم ، آخه با دیدن یه خانوم چادری با حجاب کامل کسی دچار هوس می شه یا هویت اون خانوم زیر سوال می ره ؟

آیا کسی که اینقدر مقیده که دیده نشه لزومی داره پاشه سه روز وقتش رو تو یه همایش بگذرونه ؟ اون هم با حضور آقایون محترم؟

اگر یه آقا هم ازشون عکس می گرفت اینطوری باهاش برخورد می کردند ؟

بابا من یه دخترم مثل شما ، چادری ، محجبه و مقید به یه سری چیزها ، غول بی شاخ و دم که نیستم ، این برخورد با من درست بود؟

همین دیگه وقتی پول نداری یه لنز تله بخری و مجبور شی چند قدمی به سوژه ت نزدیک بشی همین می شه خب . خانوم خوب قبل از این که من از شما عکس بگیرم ازتون عکس گرفتند!

تکلیف چیه ؟ آیا اون خانومهایی که تو همایش اومده بودند نبایست می اومدند ؟

یا من نبایست عکس می گرفتم ؟

جواب سوالهام رو می دونم . اما می خوام شما بهش فکر کنید :

باشیم یا نباشیم ؟

ارسال نظر سریع

سلام. خیلی موقع بود تو وبلاگم مطلب نگذاشته بودم . یه ماهی ییلاق مون کمربن بودم. جاتون سبز چند تا عکس که در هوای مه ی یا ابری گرفتم براتون گذاشتم . هوای ابری …

دلم در هوای ابری می گیرد ، اما امید بارش باران لبخند را بر لبانم میهمان می کند .

برای لبخند زدن ، بهانه های بزرگ را می جوییم .

اما اگر کمی چشم بگشاییم و فراموش کنیم دغدغه های پررنگ دروغین را ، هزاران و صدهزار می یابیم تا لبخند زنیم .

شاید به کوچکی قطره ی شبنم .

شاید به سادگی تماشای یک اسب، در هوایی مه گرفته.

شاید به عظمت طلوع آفتاب.

شاید به اندیشندن به داشته ها  و نداشته ها .

شاید به بهانه ی دیدن  پنجره ی چوبی در میان صدها سنگ.

بهانه نخواهد آمد . بهانه ها را ما می سازیم.

پس لبخند زنیم بر خوشی هایی که رنگ داشتن دارد.

پس لبخند بزنیم بر سختی هایی که رنگ جنگیدن و یافتن را دارد.

لبخند بزنیم حتی اگر غم عالم در دل داریم.

که لبخند ، لبخند بر لبان خواهد نشاند.

و لبان لبخند بر لب بسیار زیباست.

لبتان خندان باد.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

خیلی چیزها رو می بینیم

با خیلی از آدمها برخورد می کنیم

هزاران اتفاق برامون می افته

اما کمتر می پرسیم چرا، چرا؟

خیلی پیش می آد که نسبت به اون چیزی که در اطراف مون هست بی تفاوت هستیم

از خیلی چیزها بدمون می آد و یا خوشمون می آد اما نمی گیم چرا.

عادت کردیم که با موضوعات خیلی سطحی برخورد کنیم

قضیه چیه ؟! خب می گم

یه شعر قشنگ که هر چقدر گوشش می دم سیر نمی شم البته زیبا هم خونده شده

شاید یک سال باشه شاید هم کمتر که شنیدمش

اما تا امشب به این فکر نبودم که شاعر این شعر کیه

میررضی آرتیمانی

شاعر شعریه که الان داره تو وبلاگم پخش می شه :

“الهی به مستان میخانه‌ات
بعقل آفرینان دیوانه‌ات
به دردی کش لجهٔ کبریا
که آمد به شأنش فرود انّما
به درّی که عرش است او را صدف
به ساقی کوثر، به شاه نجف
به رندان سر مست آگاه دل
که هرگز نرفتند جز راه دل

خدا را بجان خراباتیان
کزین تهمت هستیم وارهان
به میخانهٔ وحدتم راه ده
دل زنده و جان آگاه دهبیا ساقیا می بگردش در آر
که دلگیرم از گردش روزگار
از آن می که در دل چو منزل کند
بدن را فروزان‌تر از دل کند

مئی را که باشد در او این صفت
نباشد بغیر از می معرفت

رضی روز محشر علی ساقی است

مکن ترک می تا نفس باقی است”

واقعا چرا ما آدمها گاهی اوقات نسبت به موضوعات اطرافمون اینقدر بی توجه هستیم؟ چرا؟

ارسال نظر سریع