و دلم می گوید …

خود را به آب و آتش می زنند تا خوشبخت شوند.

و من نیز چون دیگران.

براستی ، خوشبختی کجاست؟

در مال؟ در مقام ؟ در فرزند؟ در همسر؟

سعادت در تمامی عالم جاری ست.

و اگر تمامی عالم را خواهانی، ببین که عالم برای کیست؟! و او کجاست؟

گویند هر کسی که خود را شناخت خدا را می شناسد.

و خود را خود می شناسد و لاغیر.

و اگر خود را شناختی ، خدا را یافتی و اگر خدا را یافتی غیر خدا را نخواهی خواند .

این می شود که همه چیز در دنیا فقط می شود ۲، یکی تو و یکی خدا. یکی عبد و یکی معبود.

و بعد از زمانی همه می شوند یک ، خود خدا.

هیچ نداری، همه چیز برای او می شود ، دیگران می گویند: این مال توست ، مقام توست ، همسر توست، فرزند توست.

می گویم:اینها برای من نیست ، امانتی ست نزد من. و من هیچ ندارم جز خودم و خدای خودم .

سعادت در نزدیک شدن به خداست.

او که نزدیک تر ست به ما از رگ گردنمان.

نمی دانم چرا آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم؟! یار در خانه و ما …

کمی بایست، آرام گیر و بجای تفکر در برون، درون را دریاب.

خالص شو. حس کن حضورش را.

آنگاه حس خواهی کرد طعم زیبای خوشی را .

***

راستی کبوتر گمشده، حالش کمی بهتر است.

نمی دانم شاید ، اذن پرواز را گرفته است!!!

صلی الله علیک یا علی ابن موسی الرضا المرتضی ….

کفتر حرم.