و دلم می گوید …

۶ ماه دارد.

لبخندش، غم های بزرگ اما کوچک دنیایی را فانی می کند.

کلام نامفهومش، شیرین ست .

و چشمانش، دریای پاکی و صداقت ست.

امان از زمانی که می گرید.

مادر، پدر و اطرافیان به تکاپو می افتند که دردش را بیابند و درمان کنند، تا آرام گیرد آرام دل شان.

و وای از زمانی که آرام نگیرد…

***

۶ ماه داشت.

لبخندش، کلامش، چشمانش به وسعت آسمان بود.

امان از زمانی که می گریست.

به دنبال درمان دردش بودند، تا آرام گیرد آرام دلشان.

آرام نمی شد که نمی شد …

اما شد، آرام شد. برای ابد.

نه با مهر مادر که با بغض حرمله.

نه با شیر مادر که با تیر سه شعبه.

سکوت ، دشت را فرا گرفته بود …

دست به سوی آسمان بلند شد.

قطرات خون کودک در آبی آسمان جای گرفت …

پدر نمی دانست به مادر کودکش چه بگوید…

شش ماهه ها را آرام کنید ، مبادا صدای گریه شان بلند شود. محرم است.

مولای مهربانی می شنود…